วันจันทร์ที่ 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

เพิ่มมูลค่า


สิ่งของแม้จะมีค่าเพียงน้อยนิด แต่เราสามารถทำให้ดูดีขึ้นมาได้ อยากเช่นจี้สร้อยคอ ที่มีราคาเพียงไม่ถึงร้ายบาท เมื่อนำมาจัดฉากใส่ไฟแล้วถ่ายรูปดูทำให้สิ่งขิงชิ้นนั้นมีมูลค่าเพิ่มขึ้น การถ่ายภาพ ไม่ใช่ว่าจะได้แต่ถ่ายๆๆเหมือนถ่ายเอกสาร ที่ได้แต่ copy แต่เป็นการหามุมมองที่แต่ต่าง คนแต่ละคนมองคนละมุม ยิ่งต่างมุมก็ยิ่งต่างความรู้สึก การถ่ายภาพก็เป็นการถ่ายทอดอารมณ์อีกวิธีหนึ่ง ภาพนั้นๆสามารถบอกอารมณ์พูดถ่ายได้ สามารถบอกเห็นการที่ผู้ถ่ายต้องการจะเล่าให้ฟังได้ การถ่ายภาพก็มีเทคนิคที่ไม่ตายด้วยขึ้นว่ากับว่าใครจะเอาเทคนิคอะไรมาประยุกต์ใช้อย่างไร หลายๆคนมักจะเป็นพวกพูดไม่ค่อยเก่ง แต่พอถ่ายภาพเขาถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้งดงามโดยไม่ต้องบรรยายภาพ การถ่ายภาพก็เหมือนความรัก เมื่อเราให้ความรักกับมันมากงานก็จะออกมาดีมา และต้องขยันมั่นฝึกฝนให้ดีเพื่อที่จะพัฒนาทักษะให้ดียิ่งขึ้น

วันอาทิตย์ที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

อยากกลับบ้าน

งานเยอะอีกแล้วอดกลับบ้านเลยด้วย ทำไม ทำไม ทำไม ให้นกได้กลับบ้านบ้างสิ คิดถึงพ่อ แม่ น้อง ที่น่ารักทุกคน ทำไมทุกคนไม่มีใครโทรมาหาเค้าบ้างเลยนะอยากให้โทรมาหาบ้าง โทรไปก็ไม่รับสาย อยากได้ยินเสียงอยากมีกำลังใจ จะได้ตั้งใจอ่านหนังสือสอบได้เต็มที่ไปเลยค่ะ งานก็มีตั้งหลายวิชาตอนนี้ อาจารย์เทพทวีหนักที่สุดแล้ว ก็ตั้งใจเอานะ พยายามแบ่งเวลาให้กับงาน ส่วนเรื่องเรียนก็เต็มที่ไม่เคยโดดอยู่แล้ว จะรีบทำงานให้เสร็จก็สอบเพราะจะได้ไม่กังวลอะไรมากไป ต้องตั้งใจและพยายามมากยิ่งขึ้น เพื่ออนาคตที่สดใส วันข้างหน้าเส้นทางไปได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่นกก็จะฝ่าฟันอุปสรรคเหล่านั้นไปให้ได้ ทั้งจุดที่กำลังยื่นอยู่ตอนนี้ด้วย จะตั้งใจให้เต็มที่ เพื่อ พ่อ แม่ ที่เขาเป็นกำลังใจให้เราอยู่ข้างหลัง คอยผลักดันให้เราสู้ต่อไป ให้ตั้งเรามาใช้ ให้ให้ให้ทุกอย่างเลย ขอบคุณค่ะ คุณพ่อ คุณแม่

วันเสาร์ที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

คนนิยม Joomla

วันนี้ไปอบรม Joomla มา ถามว่าJoomlaคืออะไร Joomla ก็คือ Web Appication เราสามารถใช้ Joomla ในการสร้างเวปได้มากมาย ปัจจุบันคนนิยมใช้กันมาก เพราะทำง่ายคนทั่วไปสามารถเข้าใจวิธีการทำได้ง่าย สะดวกสบาย ที่ไปเรียนมาวันนี้เป็นโครงการของ sipa จัดโครงการที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี ที่มหาวิทยาลัยเราเอง วนนี้วิทยากรบรรยายสนุกมากได้ความรู้ใหม่ๆมากมาย อีกทั้งมีของให้รับประทานเพียบซึ่งก็รู้ว่ารัฐบาลลงทุนเยอะก ก็จึงจะตั้งใจเรียนต่อไปในวันพรุ่งนี้แล้วจะนำความรู้ที่ได้ไปพัฒนาเวปให้ดียิ่งขึ้น แล้วจะนำเอาผลงานที่ทำส่งเข้าประกวดในโครงการนี้ด้วย

วันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

ถนนคนเดินครั้งที่ 7



ทุกคนต่างพากันมุ่งหน้าสู่ถนนงานถนนคนเดินซึ่งปีนี้ได้มีการจัดอย่างยิ่งใหญ่ ปีนี้ก็จัดเป็นปีที่7แล้ว งานในวันนี้มีการขายของจากพ่อค้าแม่ค้าข้างนอกมหาวิทยาลัยและ นักศึกที่อยากจะหารายได้พิเศษจากการขายของเช่นกัน จุดสำคัญของงานวันนี้ไม่ได้อยู่ที่พ่อค้าแม่ค้าพวกนั้นแต่อยู่บนเวทีต่ากหาก บนเวทีนี้ได้มีการประกวดร้องเพลง และเต้น cover การร้องเพลงนั้นได้มีนักศึกษาของมหาวิทยาลัยร่วมมืออย่างเต็มที่โชว์ลูกคอได้อย่างไพเราะ และการเต้นนั้นมีกลุ่มนักเรียนจากนอกมหาวิทยาลัยเข้าร่วมด้วย เมื่อแข่นกันอย่างเมามันก็ได้ผู้ชนะจนได้ ผู้ชนะก็ดีใจกันไปส่วนผู้แพ้เขาไม่ยอมแพ้จะกลับมาเอาแชมป์ปีหน้า เมื่อการแข่งขันจบลงก็ตามด้วยวงดนตรีของชมรมดนตรี ที่เล่นได้อย่างสนุกสนานทำให้นักศึกษาที่อยู่บริเวณนั้นได้โยกย้ายร่างกายตามจังหวะเสียงเพลงไปตามๆกัน ถือว่างานในวันนี้สนุกมา ท้องอิ่มแล้วยังไม่ดนตรีดีๆฟัง โชว์ดีๆที่สนุกอีก ก็อยากให้ทางมหาวิทยาลัยจัดงานแบบนี้ไปทุกปีเพื่อที่จะให้นักศึกษาผ่อนคลายจากการเรียนบ้าง

วันพฤหัสบดีที่ 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

รักแรกพบ

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำระหว่างเดินนั้นฉันก็ควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าไปด้วย "เอ๊ะ มันหาไปไหนนะ "
"ว๊าก!!!!" มีผู้ชายคนหนึ่งเดินชนเข้าฉันอย่างจังเมื่อฉันกำลังจะเลี้ยวหัวมุมตึก เจ็บหัวจังฉันล้มลงกับพื้น แล้วชายคนนั้นเขาก็มองหน้าฉัน ชายคนนี้เขาช่างหน้าตาดีเหลือเกินฉันอยู่ในมหาวิทยาลัยนี้มาตั้งนานยังไม่เคยเห็นใครดูดีเท่านี้มาก่อน แต่ทำไมเขาต้องมองฉันด้วยสายตาที่หน้ากลัวอย่างนั้นด้วยนะ ฉันจึงขอโทษเขาไป แล้วเขาก็บอกฉันว่า "เออ.."เขาพูดกับฉันแค่นี้แล้วเดินไป ฉันงง..งงว่าทำไมเขาไม่คิดจะช่วยฉันบ้างนะ ฉันรู้สึกถูกชะตากับเขายังไงไม่รู้ รู้สึกเหมือนเขาคงจะเขินฉันล่ะสิเพราะเมื่อกี้กระโปรงของฉันมันเลิกขึ้นมาสูงมา อิอิ ฉันไม่ตั้งตัวนี้หน่าไม่ได้ตั้งใจด้วยแหละ วันนี้ช่างเป็นวันที่โชคดีจังเลยได้เจอกับผู้ชายหน้าตาดีแต่เช้า แล้วฉันก็เดินเข้าห้องเรียน ระหว่างเรียนฉันรู้สึกเหมือนกับว่ามีคนกำลังจ้องมองฉันอยู่จากที่ไหนสักแห่ง แต่พอฉันมองไปกับไม่เห็นใครสักคน หรือว่าเขาคนนั้น เขาคงจะสนใจในตัวฉันล่ะ แล้วเขาอยู่ที่ไหนนะทำไมไม่ปรากฎตัวออกมา
วันนี้เรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเลยเพราะมั่วแต่คิดถึงเรื่องชายแปลกหน้าคนนั้นอยู่
ตอนนี้ฉันกำลังเดินเพื่อจะกลับบ้าน บ้านของฉันอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมาก แต่ทางเข้าบ้านนี้สิไฟมันติดๆดับๆหน้ากลัวมาก ก็วันนี้แม่บอกว่าให้กลับบ้านเองแม่มีประชุมด่วน เพราะปกติแม่จะมารอรับฉันที่หน้าปากซอย ฉันกำลังเดินคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นก็มีเสียงฝีเท้าเหมือนคนกำลังเดินตามฉัน หรือว่าจะเป็นพวกโรคจิตล่ะ ไม่นะ ฉันจึงรีบวิ่งๆๆๆๆวิ่งอย่างเร็วสุดความสามารถเท่าที่เท่าฉันจะเร็วได้ แล้วฝีเท้านั้นก็วิ่งตามฉันรู้สึกว่าตอนนี้เขาจะวิ่งมาประชิดที่ตัวฉันแล้วล่ะสิ ทำไงดีฉันจึงหันหน้าไปดู เอ๊ะนี้มันตาคนนั้นนิที่ชนฉันเมื่อเช้าเขาตามฉันมาทำไมกันนะ
"ปัง! ปัง! ปัง! แกบังอาจมาชนฉันตายซะเถอะมึง" เสียงปืนดังขึ้น แล้วชายผู้นั้นก็รีบวิ่งหนีไป
แล้วร่างของผู้หญิงตัวเล็กๆก็ลงไปกองกับพื้น เลือดอาบทั่วไปหมด ไม่นานตำรวจมาดูที่เกิดเหตุแล้วสามารถจับผู้ต้องหาไป จึงสอบสวนชายคนนี้ชื่อเอก เขาตามนางสาวมาติกา มาตั้งแต่มหาวิทยาลัยแล้วเพราะเธอชนเขาที่มหาวิทยาลัย ด้วยเหตุที่ว่านายเอกเพิ่งจะดูคะแนนสอบที่เพิ่งออกแล้วเขาได้คะแนนน้อยเขาจึงหงูหงิด อีกทั้งเขายังเป็นมือปืนรับจ้างอักด้วยเขาจึงมีความเครียดมากๆอยากหาที่ระบาย

วันพุธที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

โรงงานช็อคโกแลต by โรอัลด์ ดาห์ล

เรื่องที่เขียนให้ผู้อ่านน่าตื่นเต้น

อยากรู้ อยากเห็นว่าตอนกลางเรื่องจะเกิดอะไรขึ้น

ตอนท้ายจะจบแบบไหน

คนแต่ง แต่งได้ดีเป็นนิยายแปลอีกเล่มหนึ่งที่ขอแนะนำ

แต่เรื่องราวบ้างอยากในเรื่องยังมีความขัดข้องใจอยู่เล็กน้อย

เพราะเรื่องยังไม่จบเพียงเล่มเดียว

ยังมีเล่มต่อไปที่ชื่อ'ลิฟต์หัศจรรย์'

ในเรื่องใช้ตัวละครเอกเป็นเด็กในการนำเนินเรื่อง

เพราะเด็กจะมีความอยากรู้อยากเห็นที่แตกต่างกัน

และเด็กจะมีความฝันที่อยากจะทำ

เด็กคนนี้ชื่อชาร์ลี เขาเป็นเด็กผู้ชายที่มีความชื่นชมรสชาติ

ช็อกโกแลตของ วองก้าเป็นอยากมาก เข้าจะได้ลิ้มรสอันนุ่มลิ้นของช็อกโกแลต

ในวันเกิดของเขาเท่านั้น แต่เรื่องมันจะต้องมีจุดน่าสนใจมากขึ้นคือเขาได้มีปฐิหารย์เกิดขึ้น

เขาเป็นผู้โชคดี โชดดีเรื่องอะไรอยากนั้นเหรอ คงต้องไปลองหาอ่านกันดู

รับลองความสนุกได้เลย

วันอังคารที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

ลมหนาว...พัดโชย














อากาศยามเช้าสุดแสนเย็นยังกับน้ำแข็ง สองเท้าแทบไม่อยากเก้าลงสู่พื้นที่เย็นด้วยเช่นกัน แดดอ่อนๆยามเช้าอย่างไฟนีออนพี่เหลืองอ่อนสดใสที่ทอแสงเข้ามายังห้องนอนที่มีคนนอนคุดคู้อยู่บนเตียงนอน สามสหายยังไม่ตื่นจากฝัน จนมีเสียงจากนรกที่ทำให้ทั้งสามได้ตื่นนอนนั้นคือเสียงจากนาฬิกาปลุกนั้นเอง เมื่อทั้งสามตื่นขึ้นมาก็บ่นเช่นยุงตอมคนเสียงน่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง แต่ชีวิตของคนเราไม่ได้หยุดเพียงเท่านี้เท้าของเราต้องก้าวไปเรื่อยๆ ก้าวไปเพื่ออนาคตที่รอคอยอยู่ วันนี้ก็เช่นกันพวกเขาต้องก้าวเดินเพื่อเข้าห้องน้ำ น้ำที่เย็นระเยือกใครเอาน้ำแข็งมาแช่งเหรอ เปล่าเลยนี้มันฤดูหนาวแล้ว ผิวกายที่สัมผัสกับน้ำขนจึงลุกซู่ลมพัดเอื้อยๆซ้ำอีก ลำบากยากเย็นใจ หนาวนี้ก็ดีนะช่วยให้คนใช่น้ำได้น้อยลงช่วยชาติประหยัดพลังงาน แต่ถ้าเราอาบน้ำเสร็จอุณหภูมิก็จะเริ่มเข้าที่เข้าทางร่างกายจะเริ่มปรับสภาพให้เข้ากับบรรยากาศได้ดี แต่งตัวเสร็จแล้วจึงไปตากแดดยามเช้าที่แสนจะอบอุ่น เหมือนมีเตาผิงขนาดย่อมอยู่หน้าห้อง เวลาก็เดินไปอย่างรวดเร็วต้องไปเรียนแล้ว จัดเตรียมอุปกรณ์ในการขับรถให้พร้อมก่อนออกเดินทาง สามเกลอจึงเร่งรีบไปเพราะเริ่มสายแล้วเดี๋ยวเข้าเรียนไปทันแล้วจะหน้าซีดเป็นไก่ต้มเพราะวันนี้อาจารย์จะทดสอบย่อมอีกแล้ว

วันอาทิตย์ที่ 22 พฤศจิกายน พ.ศ. 2552

หมาน้อย.......


เดือนที่ผ่านมาที่บ้านได้มีหมาออกลูก มีแม่หมาอยู่สองตัวออกไล่เลี่ยกัน หมาที่ออกมาแต่ละตัวมีแต่น่ารักทั้งนั้นเลย ตอนนี้หมาน้อยถูกขายไปหมดแล้ว แต่เหลืออยู่ตัวหนึ่งตัวนี้น่ารักมาก คือว่าที่เอามันไว้เพราะว่าเมื่อตอนมันเกิดมามันไม่ยอมตะกุยถุงน้ำคล่ำ แล้วถุงมันก็ห่อมันอยู่อย่างนั้นจนพ่อของฉันต้องช่วยฉีกถุงออกให้มันจนได้เกือยตาย ดีแล้วที่มันรอดงั้นคงไม่น่ารักวิ่งร่าเริง อ้วนท้วนสมบูรณ์ดี ตอนนี้มันเหลือตัวเดียววิ่งดูดนมแม่หมาสองตัว จนแม่หมาลำคาญเลยล่ะ แต่ดูแล้วยังไงใครๆก็พากันรักมันทั้งนั้น แม่เราตั้งชื่อให้มันว่า 'มิกิ'ชื่อน่ารักใช่ไหมล่ะ ก็ใช่สิมันน่ารักมากเลยล่ะ

บะบายซีเนียร์

เฮ้อ!ตื่นสายอีกตามเคย วันนี้อากาศหนาวขนาดที่บ้านไม่ได้ติดแอร์นะยังหนาวเลย ไม่อยากจะลุกแต่ต้องลุกเพราะวันนี้เป็นวันที่ต้องไปบายเนียร์ให้พี่ปีสี่ พี่เขาจะจบกันแล้วก็ต้องขับรถกลับมาที่หออีก อากาศก็หนาวแล้วผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเราก็ต้อง กระเสือกกระสนขับรถมาจนได้พอมาถึงที่หอเพื่อนมันนั่งรอกันให้ควัก คุณหญิงทั้งหลายรีบแต่งตัวกันแต่หัววัน สงสัยกลัวจะไปงานไม่ทันเราเลยต้องรีบบ้างพอว่างของเสร็จเพื่อนมันเลยไล่ไปล้างหน้าแล้วมันก็แต่งหน้าให้ เอาเป็นว่ายังไงก็ต้องให้เราสวยให้ได้ กว่าจะแต่งตัวเสร็จกันหมดก็ปาเข้าไปเกือบจะหนึ่งทุ่ม แต่ตัวเสร็จไม่ใช่ว่าจะมีราชรถมารับนะค่ะ เรายังต้องหอบสังขาลขับรถมอเตอร์ไซค์ไปจนได้ งานในวันนี้พี่ให้หัวข้อ ColorFul จึงแต่กันแบบสีสันจริงๆ งานกลางคืนเลยดูเด่นขึ้นทั้งตา พี่ปีสี่ก็มีแต่สวยๆเข้าหูเข้าตากรรมการกันทั้งนั้น
เมื่อนั่งโต๊ะได้ไม่นานอาหารก็มีคนมาเสริ์ฟให้ที่โต๊ะน่าทานมากมาย ฉันและเพื่อนๆจึงไม่รีรอที่จะคว้าตะเกียบกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เมื่ออาหารเริ่มตกถึงท้องพอประมาณเราจึงเริ่มโยกย้ายไปถ่ายรูป งานนี้เพื่อนๆวิ่งกันมาเพียบ บางคนยังเคี้ยวอาหารเต็มปากอยู่เลย ยิ้มทีเห็นเศษอาหารเพียบเลย เห็นแล้วน่าขำค่ะ

เสร็จสรรพจากงานบายเนียร์เราจึงไปต่อกันที่ที่ว่าง ที่อาคารเรียนรวม ห้อง 1500 มีคอนเสริ์ตสนุกสุดมันจากเพื่อนๆทั้งในสาขา และต่างสาขา เขาแข่งขันกัน แต่เราก็มันไว้ก่อนค่ะ จากนั้นเราก็ราตรีสวัสดิ์ หลับฝันดีจะนอนแล้วนะ